σας τα πα;

οι συζητήσεις μπλέκονται στο μυαλό μου. θυμάμαι ένα θραύσμα της ιστορίας, τα συμπεράσματα που έβγαλα εκείνη την ώρα, τους σχετικούς ή αλλοπρόσαλλους συνειρμούς, αλλά όχι απαραίτητα πότε έγινε η κουβέντα και με ποιον. δεν θυμάμαι τι είπα και σε ποιους, ούτε πότε. η επικοινωνία είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση. πρόσωπα, πράγματα, ιδέες και ιστορίες που αλληλοσυμπληρώνονται ή αλληλοαναιρούνται, διασταυρώνονται ή προχωράνε παράλληλα. σαν τις ζωές ας πούμε. ή σαν παιχνίδι που έχει στήσει ο καλβίνο σ ένα βιβλίο του.

εξαντλώ την ενέργειά μου στο να παρακολουθήσω την πορεία των επιχειρημάτων και να επεξεργαστώ τα διαφορετικά επίπεδα στα οποία κινείται η κουβέντα, παραλείποντας τα πιο επουσιώδη σημεία, όπως το σκηνικό στο οποίο εκτυλίσσεται ή τα πρόσωπα που την κάνουν. καταλήγω να λέω πολλές φορές τα ίδια σε κάποιους και ποτέ κάτι σημαντικό σε άλλους. δες το σαν ένα παιχνίδι που δεν κερδίζει ο νικητής, αλλά ο παρατηρητής. θα είχα ελπίδες, μιας και είμαι καλύτερη στο να παρατηρώ τη ζωή από το να τη ζω, αλλά μάλλον έχω χάσει από χέρι τελικά. και δεν έχει σάουντρακ αγγελάκα, ο χαμένος δεν τα παίρνει όλα. μένει με την απορία για το αν οι άλλοι κατάλαβαν τους κανόνες του παιχνιδιού. ή για το αν θ’ απαντήσουν ποτέ στην ερώτηση που δεν τους έκανε. που θυμάται να την διατυπώνει, αλλά μάλλον θα ‘ταν σε όνειρο. ή σε άλλους συνομιλητές.

όταν έρχονται οι απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα, πάντα αναρωτιέμαι πού τους ήρθε ν’ απαντήσουν σε κάτι που αφορά άλλους. μετά σκέφτομαι πως μάλλον ο κόσμος μπερδεύεται πια συχνότερα απ’ όσο θα πρεπε. μετά φυτρώνει ένα μεγάλο ερωτηματικό πάνω απ το κεφάλι μου. μετά το ξεχνάω.

αλλά μην φανταστείς ότι δεν με αγγίζουν όσα λέγονται, κάθε άλλο. με χαϊδεύουν, με γαργαλάνε, με γδέρνουν, με ματώνουν μέχρι ύστατης ρανίδας. στριφογυρνάνε στο μπερδεμένο κεφάλι μου, σαν δίνη ρουφήχτρας, σαν ανεμοστρόβιλος, αφήνοντας σημάδια όπως ο άνεμος στα βράχια, ή όπως ο σουγιάς στον τοίχο. μερικές εκμυστηρεύσεις είναι σαν τον μαρκαδόρο που στολίζει μια σκούρα επιφάνεια. άλλες φράσεις είναι σαν το γκράφιτι στο εγκαταλελειμένο σπίτι. τα ψιθυρίσματα είναι σαν χαρακιές στο θρανίο. οι φωνές μπορούν να σημαδέψουν για πάντα τη μαλακή επιφάνεια του σύννεφου, στο οποίο ελπίζω να ξανανέβω. δεν ξεχνάω τα λόγια, τα πρόσωπα διαλέγω να αποφύγω, να κρύψω, να διαγράψω. τα λόγια δεν πετούν, τα λόγια χαράζονται για πάντα στον κορμό μου.

m1

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s