υβρεοπομπή

άλλα σκεφτόμουν ότι θα πρωτοέγραφα μετά από τόσο καιρό. είχα και κανα δυο σημειώσεις, πρόχειρα και δυσανάγνωστα γραμμένες σε φακέλους από λογαριασμούς ή στις πίσω σελίδες από κάτι φωτοτυπίες. αλλά σήμερα ξύπνησα και νομίζω ότι θέλω απλά να βρίσω. νταλικέρισσα σκέτη. χωρίς γοργονογλύκα. και το χειρότερο είναι ότι δεν έχω έναν συγκεκριμένο αποδέκτη όλης αυτής της οργής. να τον βρω, να του τα πω λάιβ και να τα βγάλω από μέσα μου. μιλάμε για μια διάχυτη τσαντίλα, που απλούται στο χώρο. 

και ποτέ δεν ήμουν κομ ιλ φω, κι όταν ανακάλυψα τη λυτρωτική δύναμη ενός αναίτιου μπινελικιού, ανεβοκατέβαινα το προαύλιο του δημοτικού μου σχολείου, ως ξεψαρωμένο εκτάκι κι έστελνα τον κόσμο στο διάολο. κι αυτή η μικρή επανάσταση κάλυπτε τον προεφηβικό θυμό με μια κάπως αστεία κουνουπιέρα. όταν στο λύκειο έκανα τα πρώτα ασυνόδευτα από γονείς ταξίδια στο εξωτερικό ανακάλυψα την άλλη χαρά, του να βρίζεις χωρίς να σε καταλαβαίνει ο άλλος. και κυκλοφορούσαμε στη γαλλία και την αγγλία απαριθμώντας ό,τι ξέραμε σε βρισιά (που δεν ήταν και τίποτα τρομερό, μη φανταστείς) με τη σιγουριά ότι δεν χαλάμε την καλή μας εικόνα ξεστομίζοντας τα αδικαιολόγητα ‘άει στο διάολο’ μας. και πάντα η υπενθύμιση στο αεροπλάνο της επιστροφής να επαναπρογραμματιστεί ο εγκέφαλος για συνύπαρξη με όσους μπορούν να κατανοήσουν, αλλά όχι να εκτιμήσουν το απελευθερωμένο λεξιλόγιο. και η απογοήτευση στο αεροδρόμιο της αθήνας (στο ελληνικό τότε) που πρέπει να φιλτράρω πια πιο προσεκτικά τις σκέψεις πριν γίνουν λέξεις.

θες ανάλυση για τη δύναμη που έχουν οι λέξεις; για το ότι είναι καλύτερο να μην ξεστομίζουμε φθόγγους που θα κάνουν τις έννοιες που περιγράφουν υπαρκτές, ή πιο δυνατές; μια θεούσα φίλη μού είπε να μην στέλνω στο διάολο, γιατί εκείνος θα έρθει όντως και θα επιληφθεί του θέματος. μια άλλη μου είπε να μη λέω αυτό το ‘δε θέλω τη ζωή μου’ όταν βαριέμαι, μην τυχόν και το σύμπαν παρεξηγήσει αυτό που ακούσει κι έχουμε άλλα.. η μαμά μου πάντα αγχώνεται ότι θα μου ξεφύγει καμιά βρισιά στη δουλειά και θα τρέχω. τα πιτσιρίκια παρακολουθούν διασκεδάζοντας την αθυροστομία που ξυπνάει όταν βρεθώ πίσω από τιμόνι. (εδώ ξυπνάνε μερικές μητρικές τύψεις)

εγώ, κατά την προσφιλή μου συνήθεια, πιο πολύ παρακολουθώ τις αντιδράσεις μου, παρά τις επιλέγω συνειδητά. και πότε διασκεδάζω με την κυριούλα που θα πει (όχι τόσο δυνατά ώστε ν ακουστεί απ’ το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου) ‘ναι ρε μαλάκα, πέρνα με κόκκινο’, πότε συμπονώ τη δασκάλα που δεν μπορεί να πει στο κακομαθημένο παιδάκι να σκάσει, πότε οργίζομαι διπλά που δεν μπορώ να πω στο μαλάκα συνάδελφο πόσο ανεκδιήγητο καθίκι είναι. αλλά εντάξει, το διαχειρίζομαι. αποδέχομαι μια ακόμα κοινωνική σύμβαση που θέλει να μην είμαστε απόλυτα ειλικρινείς μεταξύ μας, προκειμένου να μένουν και για λίγο θαμμένα τα τομαχώκ των προσωπικών μας πολέμων. 

κι αν καμιά φορά βρω ένα τραγούδι που να ξεπερνάει τις καθωσπρέπει επιταγές περί στιχουργικής, ε, το αγαπάω λίγο παραπάνω.. 

Advertisements

5 thoughts on “υβρεοπομπή

  1. Μα πρέπει να τις χρησιμοποιούμε τις λέξεις. Να μην τις φοβόμαστε, γιατί ενδέχεται -λέω τώρα- όταν θα θέλουμε πολύ να βρίσουμε, να τις έχουμε χάσει, να μας έχουν θυμώσει που τις αφήσαμε γεροντοκόρες και να εμφανιστούν άνοστες, κακόκεφες κι αταίριαστες.

  2. Σε νιώθω απόλυτα. Πολλές φορές δαγκώνομαι στο σχολείο μη μου ξεφύγει στα παιδιά. Λοιπόν όσο κι αν χαλάω την εικόνα που θα ΄πρεπε να έχω -κατά τη γνώμη ορισμένων- το δικαιολογημένο βρισίδι είναι απελευθερωτικό. Στην όλη κατάσταση ταιριάζει απόλυτα το τραγούδι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s