αν ήσουν

αν ήσουν ένας συμπαθητικός ταξιτζής που του αρέσει να πιάνει κουβέντα με τους πελάτες του, πριν από 36 χρόνια στην αθήνα, θα είχες ίσως ακούσει την ιστορία ενός μικρού κοριτσιού για τον αρραβωνιαστικό του. στη σύντομη διαδρομή από το κέντρο της αθήνας μέχρι τα αναπτυσσόμενα πατήσια, θα σου είχε μιλήσει για τον καπετάνιο με τον οποίο επρόκειτο να παντρευτεί. θα την κοιτούσες χαμογελώντας. θα διέκρινε την αμφιβολία στο βλέμμα σου. θα τη ρωτούσες πώς νομίζει ότι θα γίνει αυτό. τα μικρά κοριτσάκια δεν παντρεύονται καπετάνιους. θα σου χαμογελούσε λάμποντας από χαρά, με την απάντηση έτοιμη: θα τον βάλουμε σ’ ένα μπουκάλι μέχρι να μεγαλώσω! κι ο μπαμπάς μου θα του πάρει ένα καράβι, για να γίνει πρώτος καπετάνιος και να με παίρνει μαζί του στα ταξίδια. θα γυρίσουμε όλον τον κόσμο.

αν ήσουν ένας περαστικός από την παραλία της καλαμάτας, πριν από 39 χρόνια, θα έβλεπες ένα νήπιο στο ισόγειο μπαλκονάκι του ενοικιαζόμενου διαμερίσματος στον παραλιακό δρόμο, να κρατάει τα κάγκελα και να κοιτάζει προς τα δεξιά με προσμονή. αν περίμενες λίγο, θα την έβλεπες ξαφνικά ν’ αρχίζει να χοροπηδάει ενθουσιασμένη. όσο κι αν ήσουν διακριτικός άνθρωπος, δεν μπορεί, θα έστρεφες το βλέμμα σου προς το μέρος που κοιτούσε, για ν΄ ανακαλύψεις την αιτία της τόσης ευδαιμονίας: θα έβλεπες να πλησιάζει μια βέσπα, ασημί κι ολοκαίνουρια. ο τριαντάρης οδηγός της θα έκανε για λίγο ότι σταματάει, μετά θα συνέχιζε να οδηγεί σαν να είχε κάνει λάθος. η μικρή μας θα συνέχιζε τα χοροπηδητά, αυτή τη φορά με μια φατσούλα γεμάτη απελπισία. μικρές τσιρίδες θα ακολουθούσαν τον οδηγό μέχρι να ολοκληρώσει τη στροφή, να παρκάρει τη βέσπα (ντόλη τη λένε τη βέσπα, αν θες να ξέρεις), να φτάσει στο μπαλκονάκι και να την πάρει επιτέλους αγκαλιά.

αν δεν έχεις άλλη δουλειά και μείνεις λίγο ακόμα εκεί γύρω, θα τους δεις να παίζουν στην παραλία της πόλης. να την φέρνει γύρους στον αέρα, να την αφήνει να χαζεύει τα τατουάζ στα χέρια του και να ξεσηκώνουν τον κόσμο με γέλια και φωνές. μπορεί να ζήλευες λίγο την ευτυχία της, αλλά δεν μου φαίνεσαι τέτοιος άνθρωπος.

αν ήσουν ένας αθηναίος που του άρεσαν οι βόλτες, πριν από κάτι δεκαετίες, θα συναντούσες συχνά τον χαρούμενο τριαντάρη και το λαμπερό-από-ευτυχία κοριτσάκι σε διάφορα σημεία της πρωτεύουσας, όποτε το πλοίο του βρισκόταν στον πειραιά: στον λυκαβηττό (μια φορά με πήγε μόνο, γιατί του μουρμούραγα ότι κουράστηκα και ζητούσα να με πάρει αγκαλιά), στο φάληρο (στη μικρή και τη μεγάλη ‘ντουντά’), στον ζωολογικό κήπο, στο τσίρκο, στον εθνικό κήπο, στο ζάππειο, στα καλύτερα στέκια.

αν ήσουν πέρσι το καλοκαίρι μαζί μου, όταν είχα πάει να επισκεφτώ τη φίλη της μαμάς μου, θα με έβλεπες να συναντώ μετά από χρόνια ξανά την πρώτη μου αγάπη. τον μικρό αδερφό της. σχεδόν 70 πια, αλλά πάντα με το ίδιο χιούμορ, το ίδιο κέφι. λίγο πιο σκοτεινό ίσως, αλλά ποιος δεν έχει χάσει κάτι από τη λάμψη του αυτά τα χρόνια; από τότε που σταμάτησε να ταξιδεύει με τα καράβια, έπαψε να έρχεται τόσο συχνά στην αθήνα. έχει ακόμα την ντόλη, μόνο που την έχει βάψει άσπρη.

τον φωνάζω ακόμα βα, όπως όταν ήμουν δύο ετών.

αφιέρωμα στην πρώτη αγάπη, όπου συμμετέχουν πολλοί κι εκλεκτοί:

ο ήχος του ανέμου: ο πρώτος έρωτας
a mother’s diary: Οι πρώτες αγάπες
η ποδηλάτισσα: Πρώτη αγάπη
ο τσαλαπετεινός: Αχ Ελισσάκι
Advertisements

5 thoughts on “αν ήσουν

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s