βιογραφία

καμιά φορά, ενώ περπατάω στους δρόμους αυτής της πόλης, βλέπω την ιστορία της ζωής μου σαν βιβλίο. μου αρέσει να βάζω και λίγο δράμα μέσα, έτσι, για να γίνει πιο πιασάρικη η ταινία που θα βασιστεί στη βιογραφία μου. με βλέπω με τα μάτια του δημιουργού, με την αποστασιοποιημένη συμπάθεια που δείχνει ο συγγραφέας στους χαρακτήρες που πλάθει.

κοιτάζω γύρω μου και σημειώνω σ’ ένα ανύπαρκτο σημειωματάριο ‘περπατούσε χαμογελώντας, σαν να χαϊδεύει με το βλέμμα της τον κόσμο’. μπαίνω στον ρόλο και χαμογελάω. χαζεύω τα σπίτια και τους ανθρώπους και νιώθω ότι πρέπει ν’ αποφασίσω αν το έργο θα είναι κομεντί ή δραματικό, αν θα νικάει η καθημερινότητα ή οι στιγμές της απόδρασης. πόσο σασπένς να βάλω ώστε να είναι πιστευτή η υπόθεση. ποιοι θα είναι οι υπόλοιποι χαρακτήρες και σε πόσες σελίδες θα εμφανίζεται ο καθένας πριν πάει στο επόμενο μυθιστόρημα.

διαβάζω το πρωί, στο βαγόνι του προαστιακού. προσπαθώ να ρίξω μια ματιά στις παρακάτω -άγραφες- σελίδες. να μαντέψω τη συνέχεια. ξεχνάω ότι δεν παίζεται έτσι αυτό το παιχνίδι

edward-hopper-chair-car-19651

ο πίνακας είναι του hopper. αλλά αυτό το μάντεψες ήδη..

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s